Account: (login)

More Channels


Share |
Are you the publisher? Claim this channel

Search in 110,108,430 RSS articles:

Channel Description:

ฉันก็เป็นเพียงผู้หญิงธรรมดา หน้าตาธรรมดา เป็นมนุษย์คนหนึ่ง บนโลกใบนี้ ไม่ได้เป็นคนดีเลิศ ไม่ได้เป็นคนเก่ง ไม่ได้ร่ำรวย ไม่ใช่ผู้วิเศษมาจากไหน มีอารมณ์และความรู้สึกเหมือนๆคนทั่วไป.... *****แต่สิ่งที่ฉันมีคือความจริงใจ และไม่เคยทำร้ายใคร***** ไม่ได้หวังให้ใครมาเข้าใจ แค่เป็นคนดีในสายตาของคนที่มองเห็นคุณค่าก็พอ (ดอกไม้จะสวย) เฉพาะในมือคนที่ชื่นชม --ความรักที่มีค่า เมื่ออยู่กันคนที่เห็นค่า--
 
 
 
  ก็ในเมื่อผู้ชาย ไม่ได้มีคนเดียวในโลก หนึ่งหยดน้ำตา เธอมีค่า กว่าคนหลายใจ เก็บน้ำตาเธอเอาไว้ ให้พ่อให้แม่เถิดหนา ต่อให้เขามาเห็นเธอ คุกเข่าในบ่อน้ำตา ก็คงคิดเพียงจะสมน้ำหน้า เมื่อรักเหลือค่าแค่ศูนย์ รักที่สวยงาม เหมือนปราสาทที่ก่อด้วยทราย สร้างมาดีสักแค่ไหน อึดใจก็พังเป็นจุล ก็เพราะรักที่ยิ่งใหญ่ นั้นไม่ได้ฉาบด้วยปูน วันนี้จึงมีน้ำตาอุ่น อุ่น มาทวงรักที่เสียไป เมื่อเขา ยังมีคนอื่น แล้วเธอเองจะฝืน รักเขาทำไม ก็ในเมื่อผู้ชาย ไม่ได้มีคนเดียวในโลก เศร้าโศกให้เขา เขายิ่งได้ใจ ก็ในเมื่อผู้ชายไม่ได้มีคนเดียวในโลก น้ำตาตก จ้างเขาก็ไม่สนใจ คนที่รักเธอยังมี ได้ไม่ดีก็หาเอาใหม่ อย่ายอมจมน้ำตาตายเพราะชายหนึ่งคน หนึ่งหยดน้ำตา เธอมีค่ากว่าคนอย่างเขา รักมันจบก็แค่เหงา หนักเบาก็แค่ต้องทน แผ่เมตตาให้เขาดีกว่า ชาติหน้าจะได้หลุดพ้น กับการต้องเจอ รักที่มืดมน จากคนที่ใจไม่จริง +++เป็นกำลังใจและประคองตัวเองให้ลุกขึ้น และคนที่ล้มก็ขอให้ลุกขึ้นยืนได้เร็วนะ+++

Latest Articles in this Channel:

  • 06/12/08--19:53: aT CenTral ChidLoM (chan 1155608)

    • กล้อง Nokia N73 &

  • 06/12/08--19:53: aT misS lilY (chan 1155608)


  • 06/18/08--18:31: Muang Boran (chan 1155608)

    • ตากล้องมือใหม่กับนางแบบเฉพาะกิจ ...หะหะ Jun 18, '08 6:24 AM ก่อนอื่นก็ต้องขอบคุณฝ้าย ที่ชักชวนให้ไปถ่ายภาพด้วยกัน อยากถ่ายภาพมานานและ ไม่ว่ายังไม่เคยได้มีโอกาส ขอบคุณที่ทำให้เราได้เป็นนางเบบนะ 555 และแนะนำให้รู้จักกับ ตากล้องสองคน คือพี่เขาทำงานที่เดียวกับเพื่อนฝ้าย สถานที่ก็ตกลงกันไปที่ เมืองโบราณ ที่สมุทรปราการพึ่งคิดออกก่อนไปหนึ่งวันเองอะ คอนเซ็ป นางแบบ ยังไม่เพลนเลย ไปคิดกันสดๆเลย เอาไงละทีนี้ ตากล้อง ก็ ตากล้องมือใหม่ นางแบบก็ นางแบบ..... จะออกมายังไงละทีนี้ - - - ก็ไปถึงสถานที่ ประมาณเกือบๆเที่ยงอะค่ะ เริ่มต้นที่ซื้อบัตรและ ไปเลือกจักรยานกัน ดีใจจัง ได้ปั่นจักรยาน เหมือนกับว่าตัวเองได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง อากาศก็แสนสบาย สายลมพัดเย็นๆ แสงแดดอ่อนๆ อือฮือ เหมาะแก่การนอนมาก ซะงั้น+++ อันที่จริงง่วงนอนมากเลย เพราะว่าเมื่อคืนนอนดึกและไม่เต็มอิ่ม หน้าตาก็เลย......ไม่ค่อยสดใส เอ๊ะ!!! ถ่ายแล้วเหรอ อุ๊ย!! ตายละหว่า ต้องทำหน้ายังไงอะ แอ๊คท่ายังไงอะ เห้ยทำไม่เป็น เขินจังเลย ++ "ทำตัวสบายๆ ไม่ต้องเกร็ง ทำหน้าให้เหมือนธรรมชาติ" อ้าววววว/// ทำหน้าธรรมชาติก็ไม่สวยสิค่ะ ??...

  • 08/05/08--02:13: Siam&Central world (chan 1155608)

    • อารมณ์ไม่แจ่มใส

  • 09/23/08--20:39: Musuem Siam (chan 1155608)

    • ทริปนี้ ตกลงไปถ่ายกันที่ มิวเซียมสยาม เป็นวันเสาร์ ที่ 20 ก.ย. 2008 ตื่นเช้านะ แปดโมงกว่า กว่าจะอาบน้ำ แต่งตัวเสร็จได้ ก็ปาเข้า 11 โมง กว่าจะออกจากบ้านได้ แล้วก็ไปแวะทานข้าวสถานี BTS อ่อนนุช แล้วก็ออกเดินทางอีกครั้ง ก็ทำเอาเซ็งอยู่เหมือนกันกว่าจะไปถึง เกือบบ่ายสอง รถติดในกรุงเทพนี่มันช่างน่าเบื่อจิง .... พอเดินเข้าไปข้างใน ก็เริ่มรู้สึกดีขึ้น เพราะว่าวันนี้อากาศเย็นสบายมากเลยค่ะ อารมณ์ก็เลยสบายขึ้น และได้พบเจอผู้คนมากมาย หลายหน้าขึ้น รู้สึกว่าวัยรุ่นจะเยอะเป็นพิเศษ น่าตาก็น่ารักๆทั้งนั้นเลย แต่ละกลุ่มก็ต่างพากันแบกกล้องมากัน เหมือน เป็นจุดศูนย์รวมนิทรรศการของตากล้องและนางแบบซะงั้น อื้มก็ดีนะ ที่ได้เจอคนที่ชอบอะไรๆเหมือนกัน เริ่มต้นถ่ายภาพแรกที่ คือภาพถ่ายกันที่บันได แต่ว่าวันนี้พยามยามทำตัวเองให้สนุกสนาน ร่าเริงยังไง แต่สิ่งที่บ่งบอกถึงความรู้สึกได้คือ แววตาที่แสดงอารมณ์ออกมามันเหงาๆเศร้าๆยังไม่รู้ ถึงแม้ว่าปากจะมีรอยยิ้ม พอได้เห็นรูปตัวเองที่ถ่ายมาก็งงๆ(คงเพราะจะคิดถึงคนไกลๆคนนั้นมั้ง) ส่วนตากล้องก็มึนตึบเหมือนกัน เพราะว่าข้างในมันมืดมากกกก สีและแสงไม่ได้เลย ก็เลยถ่ายกัน...

  • 10/06/08--21:51: ขอบฟ้า...อยู่ไกล เกินเอื้อม (chan 1155608)

    • บอกไม่ถูกว่าทำไมหัวใจปวดแปลบ สะท้อนสะท้าน กับกระไออุ่นและรอยสัมสัมผัสนั้น เหมือนมันอ่อนแอเกินทน เหมือนต้องเหนี่ยวดึงหัวใจบางๆ ที่ยิ่งดึงก็ยิ่งบอบช้ำ บาดเจ็บ

     

    โลกจ๋า... การหลอมละลายชีวิตมันเป็นอย่างไรหรือ ?
    เป็นอย่างนี้ใช่ไหม เราไร้สิ้นกำลังแข็งขืนประกาศความเป็นตัวของตัวเองได้อีกแล้วนอกจากหมอบราบคาบสยบยอมเช่นนี้ แต่มันช่างเป็นความพ่ายแพ้ที่แสนหวานเสียกระไร และฉันยินดีจะเป็นผู้แพ้ไปจนชั่วชีวิต จะถวายตัวจงรักภักดีต่อคุณไม่มีเปลี่ยนแปร

    “ เค้าคิดถึงคุณเหลือเกิน”

    “ คุณรู้ไหม เค้าคิดถึงคุณตลอด เค้าคิดถึงคุณเสมอมา เค้า...” 

     

    เนิ่นนานเพียงไหนหนอ
    ทำไมกาลเวลาต้องมีช่วงแห่งการสิ้นสุด

     

    รู้ดีว่าระหว่างเค้าและคุณมันไม่มีทางเป็นไปได้
    ได้รับมากมายถึงเพียงนี้ก็ควรพอใจแล้ว
    บอกกับตัวเองเช่นนั้น แต่ก็สุดจะฝืนทนยอมรับความจริง

     

    ขอบฟ้าอยู่ไกลเหลือเกิน เกินที่ดอกหญ้าบนหน้าผาจะร้องเรียกถึง ช่องว่างที่เคยทำท่าว่ากำลังขยับเข้ามาใกล้แต่แล้วกลับถอยห่างออกไปไกลยิ่งกว่าเดิม


     

  • 10/17/08--01:35: Ancient City (chan 1155608)


  • 11/03/08--21:39: ขอบฟ้าและดอกหญ้าบัว ตอนที่10 (chan 1155608)

    • ขอบฟ้าและดอกหญ้าบัว (ภาค2) ตอนที่10

    “จ๊ะเอ๋!”
    ขอบฟ้าเบะหน้าให้ เขาทำหน้าน่าเบื่อมากกว่าจะตกใจ ตอนลงบันไดบ้านมา เงาแดดยามบ่ายคล้อยก็ทำให้เขาก็เห็นเงาผลุบๆ โผล่ๆ อยู่หน้าประตูแล้ว
    ดอกหญ้าหัวเราะแหะๆ เกาหัวแก้เก้อ

    “คุณไม่ตกใจเลยอ่ะ”
    “นี่ อายุเท่าไหร่แล้ว เล่นเป็นเด็กๆ ไปได้
    “ยี่สิบแล้ว ยี่สิบ เค้าเป็นผู้ใหญ่แล้ว”
    ดอกหญ้าสะพายกล้องและกระเป๋าใบโต เธอใส่เสื้อยืดสีเขียวอ่อน กางเกงยีนส์ มวยผมด้วยปิ่นไม้แกะสลักที่เขาซื้อมาฝาก มันเป็นของฝากที่เขาได้มาจากเมืองจีนระหว่างรอนแรมท่องเที่ยว ไม่ใช่ของฝากจากฝรั่งเศส แต่เธอก็ดูชอบอกชอบใจไม่น้อย
    “วันนี้ไม่ไปมหาวิทยาลัยหรือ”
    เธอสั่นหัวดิก
    “เค้าจะไปกับพี่ฟ้า”
    “เฮ้ย! อย่าพูดเล่นไป ฉันจะออกไปกินเหล้ากับเพื่อน”
    “นั่นแหละ เค้าไปด้วย” ไม่พูดเปล่า หากเธอเกาะแขนเขาไว้แน่น ท่าทางเอาจริง สายตาซุกซนเป็นประกายระยิบ ดูมีความสุขเหลือล้น
    ขอบฟ้าหัวเราะแกน ๆ เขาโยนกุญแจในมือไปมา
    “แล้วไม่ต้องเรียนหนังสือหนังหาหรือไงเรา”
    “เค้าปิดเทอมแล้วพี่ฟ้า ทำไมคุณไม่สนใจจำเรื่องของเค้าบ้างเลย ฮึ เค้าอีเมล์ไปบอกคุณแล้ว โทรศัพท์ก็โทรแล้ว บอกว่าการเล่นละครครั้งนี้ของเค้าเป็นการเล่นละครส่งท้ายก่อนปิดภา...

    ขอบฟ้าและดอกหญ้าบัว (ภาค 2)
    ตอนที่ 11 สิ่งที่ทำให้ขอบฟ้ากลัว

    อะไรกัน นี่ถึงกับร้องไห้เลยหรือเนี่ย
    ขอบฟ้าถอนหายใจเฮือก เขาผละสายตาจากภาพนั้นและพยายามตั้งสมาธิกับการขับรถมากขึ้น เขาไม่อยากพูดอะไรอีกแล้ว สายตาเพ่งมองไปยังถนนอย่างแน่วแน่มั่นคง ไม่อยากคิดอะไรหรือเรื่องใดทั้งนั้น เขาอยากหนีหายไปจากบรรยากาศอย่างนี้เสีย มันน่าอึดอัด ลำบากใจสิ้นดี
    ทั้งคู่มาถึงบ้านโดยไม่มีถ้อยคำสนทนาใดๆ ต่อกันอีก ดอกหญ้าเดินเข้าห้องนอนตัวเองไปอย่างเงียบๆ ไม่มีการเข้ามาเกาะแขนเกาะไหล่อย่างที่ชวนให้เขาบ่นรำคาญและตวาดไล่หลายครั้งหลายคราอย่างที่เคยเป็น
    ขอบฟ้ามองหญิงสาวผมยาวสยายเดินไหล่ตกกลับเข้าบ้านอย่างเงื่องหงอย ดวงแจ่มเด็กทำงานบ้านถึงกับมีท่าทีงุนงงเมื่อเห็นดอกหญ้าเดินก้มหน้างุดๆ ไม่มีถ้อยคำทักทายเธอ
    “คุณฟ้า คุณหญ้าเป็นอะไรหรือเปล่าคะ เธอดูแปลกมากเลยนะวันนี้”
    ดวงแจ่มอดที่จะเอียงหน้ามากระซิบกระซาบถามเอากับเขาไม่ได้เมื่อเห็นเขาเดินตามหลังมา
    ขอบฟ้าส่ายหัวเซ็งๆ “ประจำเดือนใกล้จะมามั้ง อารมณ์เลยผิดปกติ”
    “บ้า คุณฟ้านี่” ดวงแจ่มร้องพลางหัวเราะคิกคัก
    ขอบฟ้าเดินเข้าบ้านไปเพียงสองสามก้าว แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ เขานิ่งคิดอยู่ครู่ก่อนจะ...

    ขอบฟ้าและดอกหญ้าบัว (ภาค2) ตอนที่ 12

    วารุฟังเพื่อนชายพูดถึงคอนเซ็ปท์งานถ่ายแฟชั่นหน้าร้อนแล้วก็ได้แต่คิ้วขมวด นึกภาพไม่ออกว่าขอบฟ้าจะถ่ายออกมาแบบไหน
    “ในป่าเนี่ยนะ ฟ้า อย่าบอกนะว่าเธอจะให้ดอกหญ้านุ่งผ้าถุงกระโจมอก”
    ขอบฟ้าหัวเราะร่วนเมื่อได้ยินวารุว่า
    “เออ! สงสัยจะยังงั้น” เขาเลยแกล้งประชดเสียเลย
    “ฉันขี้เกียจพูดว่ะ เอาเป็นว่าถ้าเธอเชื่อมือฉันก็ไม่ต้องซักมาก เอาไว้ปิงปองสไตลิสต์ของฉันกลับมาก่อนค่อยฟังเธออธิบายอีกที เค้าจะกลับจากปารีสอาทิตย์หน้า”
    วารุได้แต่เออๆ ออๆ เธอไว้ใจเพื่อนหนุ่มอยู่แล้ว แต่ก็อดอยากรู้คอนเซ็ปต์งานไม่ได้ พูดตามตรงเธอรู้สึกตื่นเต้นกับงานของดอกหญ้ามากกว่าของซอนย่านางแบบที่ถูกเลือกเป็นปกเสียอีก
    สำหรับเธอแล้วเหตุผลสำคัญไม่ใช่เรื่องของนางแบบ แต่เป็นเรื่องของช่างภาพ
    เช่นเดียวกับแวดวงช่างภาพที่ต่างก็พากันจดจ้องรอดูว่าขอบฟ้าจะถ่ายภาพเช่นไร หลังจากไปร่ำเรียนมาถึงสามปีและหายหน้าหายตาจากการถ่ายภาพแฟชั่นในเมืองไทย ไปๆ มาๆ เลยกลายเป็นว่าการถ่ายภาพนางแบบห้าชุดของนิตยสารหัวนี้ เซ็ตของขอบฟ้ากลายเป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์ไป จนซอนย่านางแบบสาวอดโทรมากระเซ้าขอบฟ้าไม่ได้ว่า ท่าทางช่างภาพ...

    ขอบฟ้าและดอกหญ้าบัว (ภาค 2)
    ตอนที่ 13 ความสุขของดอกหญ้า

    แม้จะพยายามเดินให้เร็วเพราะไม่อยากแบกดอกหญ้านาน รูปร่างเธอแบบบางแต่กลับตัวหนักใช่เล่น กระนั้น ก่อนที่เขาจะปล่อยเธอลงนอนบนเตียง ดอกหญ้าก็อ้วกรดบ่าเขาอีกครั้ง
    ขอบฟ้าปล่อยเธอลงนอนได้ก็ถอนหายใจอย่างเซ็งๆ หันมองไหล่ตัวเองแล้วเขาก็เดินไปคว้าผ้าขนหนูมาเช็ดอ้วกที่เลอะเสื้อตัวเองและจากนั้นก็เช็ดปาก เช็ดแก้ม ของดอกหญ้า
    “พรุ่งนี้จัดการซักผ้าขนหนูเองเลยนะ อย่าให้ดวงแจ่มซัก ไม่อย่างนั้นถ้าพ่อรู้เข้าเธอโดนดีแน่” ขอบฟ้าเช็ดไปบ่นไป
    “เค้าขอโทษ” ดอกหญ้าเสียงอ้อแอ้ แม้เมามายแต่หน้าตาเธอก็ดูสำนึกผิดทั้งที่เปลือกตายังปิดสนิทอย่างนั้น
    ขอบฟ้าได้แต่ส่ายหัว ไม่พูดอะไร เขาเดินไปหาผ้าขนหนูผืนเล็กและชุบน้ำ กลับมาเช็ดหน้าตาให้เธออีกครั้งเผื่อเธอจะรู้สึกดีขึ้น
    “พี่ฟ้า เค้าขอโทษ” ดอกหญ้าบัวยังคงพูดคำเดิม
    “เออออออ... รู้แล้ว ไม่ต้องพูดซ้ำซากหรอก น่า รำคาญ”
    พลันน้ำตาสาวน้อยขี้เมาก็ไหลรินออกจากหางตาเสียอย่างนั้น
    “อ้าว! เฮ้ย มาร้องไห้อะไรอีกเนี่ย พอๆ ห้ามร้องเลยนะ ห้ามร้อง ถ้าจะร้องลุกมาเช็ดหน้าเองเลย มา! ฉันไม่อยู่แล้ว ขี้เกียจเห็นน้ำตาคน”
    ขอบฟ้าว่าพลางวางผ้าขนหนูกับเตียง เ...

    ขอบฟ้าและดอกหญ้าบัว (ภาค 2)
    ตอนที่ 14 ผู้หญิงไม่เคยเหมือนกัน

    ขอบฟ้าเอนตัว สูบบุหรี่ ทิ้งแขน เขาทอดตัวตามสบายขณะที่สายตามองเหม่อไปยังแม่น้ำ ในสายตาของดอกหญ้าแล้ว ห้วงเวลาอย่างนี้ เธอรู้ดีว่าในหัวของขอบฟ้าจะว่างเปล่า ไม่มีใครหรืออะไรหลงเหลืออยู่ทั้งนั้น นี่คือภาวะที่เขาสบายใจที่สุด
    ดอกหญ้าได้แต่ลอบมองและอมยิ้ม แหงนดูต้นเหลืองฝ้ายคำ บัดนี้มันเหลือแต่ต้นและใบ ดอกไม้สีเหลืองแสนงามได้อันตรธานไปหมดแล้ว ปีละครั้งกับคำสัญญาของดอกเหลืองฝ้ายคำและแม่น้ำ หรือว่านี่คือสัจธรรม - ช่วงเวลาที่งดงามมักจะสั้นเสมอ
    พี่ฟ้า
    “ไม่เห็นกินอะไรเลย” ขอบฟ้าว่าเมื่อเห็นดอกหญ้าเอาแต่จ้องหน้าเขา อมยิ้ม
    “เค้าอิ่มแล้ว” ดอกหญ้าตอบด้วยรอยยิ้มเบิกบาน
    ใช่ เพียงแค่ได้เห็นหน้าคุณ เค้าก็อิ่มแล้ว
    “เค้าไม่หิวอ่ะ พี่ฟ้า”
    ขอบฟ้ายิ้มตาเยิ้ม เชื่อในคำพูดของดอกหญ้าโดยดี
    “นานแล้วนะเนี่ยที่ฉันไม่ได้รู้สึกสบายใจอย่างนี้” ขอบฟ้าว่าพลางเหยียดแขนขึ้นข้างบนอย่างคนบิดขี้เกียจ
    ดอกหญ้าเสตามองข้างโต๊ะเครื่องดื่มเห็นขวดเบียร์เปล่าวางอยู่หลายขวด
    เอ ท่าจะเมาแล้วมั้ง
    ดอกหญ้าคะเนอาการดูจากขวดเบียร์
    “คุณดื่มเยอะแล้วนะคะ” ดอกหญ้าติง
    ขอบฟ้ายิ้ม “เหรอ”
    เขาว่าพลางยั...

    ขอบฟ้าและดอกหญ้าบัว (ภาค 2)
    ตอนที่ 15 ดอกแก้วอาบน้ำค้างยามเช้า

    ดอกหญ้ายืนนิ่งเหมือนรูปสลัก ภาพคนที่เธอรักฟุบหน้าซมโศกรันทดต่อจิตใจของเธอยิ่งนัก เศร้าเกินกว่าจะร้องไห้ ดอกหญ้าหลับตา ฝืนใจหมุนตัวกลับอย่างแผ่วเบา
    เธอจากไปอย่างเงียบเชียบ ปล่อยให้ขอบฟ้าหัวเราะเย้ยหยันตัวเองเพียงลำพัง
    ........

    “เฮ้ย! อะไรกันเนี่ย!”
    ปิงปองหน้าเหวอเมื่อเห็นภาพข่าวเด่นหราบนปกหนังสือกอสซิปฉบับหนึ่ง
    แม้ภาพถ่ายไม่ชัดเจนนักแต่ตัวหนังสือโปรยปกระบุตัวโตๆ เอาซะเจ็บเลยว่า
    ‘อุ่นอกอุ่นไอกิ๊กใหม่ซอนย่า
    ใครว่าชื่อ “ขอบฟ้า” ช่างภาพไฟแรงกันนะ?’
    ปิงปองเอามือทาบอก หน้าเบะ
    “โอย โอย อกอีปองจะแตก”
    แม้ภาพถ่ายเลือนราง แต่เธอก็แน่ใจได้ว่าใช่ขอบฟ้าแน่ๆ ทั้งทรงผมหยักศกประบ่า และรูปหน้าด้านข้างที่สันจมูกโด่งสวยอย่างนั้น
    แต่ทำไมขอบฟ้าถึงต้องหมดแรงกับอกซอนย่าด้วย ดูซิ ซบอกหลับไหลอย่างนั้น แม่เจ้าโว้ย อิจฉาซอนย่าชะมัด!
    ปิงปองนั่งไหล่ตกหมดแรง อรุณรุ่งที่ควรเบิกบานอย่างที่เคยเป็นทุกวัน แต่วันนี้กลับมีเรื่องเคร่งเครียดหนักหนาเสียแล้ว เธอยังสวมเสื้อกล้าม นุ่งกางเกงขาสั้น หน้าตาไม่ได้ล้าง ก่อนนี้เธอลากผ้าห่มผืนนุ่มมากอดก่ายพันแข้งขา นั่งอ่านข่าวจาก...

    ขอบฟ้าและดอกหญ้าบัว (ภาค 2)
    ตอนที่ 16 คนมาทีหลังมักเจ็บปวดเสมอ

    สายแล้ว ดอกหญ้าออกไปทำงานเป็นวันสุดท้าย ขอบฟ้าเดินขึ้นห้องนอนตัวเอง เริ่มเปิดโทรศัพท์ ไม่นานเสียงสัญญาณการฝากเบอร์โทรกลับก็ดังระรัวไม่ขาดสาย ขอบฟ้าหัวเราะหึๆ นับสี่ ห้า หก... สิบเจ็ด สิบแปด... มันก็ยังไม่หมดสักที เขาเลยปล่อยมันดังต่อไปอย่างนั้นและเดินเข้าห้องน้ำไป
    อาบน้ำอาบท่าเสร็จเดินออกมาดูสัญญาณการฝากเบอร์โทรกลับก็มีมากถึง 46 สาย
    “ขนาดนี้เลยเหรอ”
    ขอบฟ้าว่าพลางหัวเราะ
    กดดูเบอร์แต่ละเบอร์ที่โทรเข้ามา ของพ่อสองสาย ของปิงปองเจ็ดสาย ของวารุห้าสาย ของซอนย่าเยอะกว่าใครสิบห้าสาย ของเพื่อนคนอื่นๆ สิบสาย และเบอร์ที่ไม่รู้จักอีกเจ็ดสาย
    ของพ่อมีเพียงสองสาย ท่านรู้ดีว่าถ้าเขาเปิดเครื่องเมื่อไหร่และได้เห็นว่ามีเบอร์ของพ่อโทรเข้ามา เขาจะรีบโทรกลับทันที แต่หากเขายังไม่โทรมาก็อย่าป่วยการโทรหาซ้ำเพราะนั่นแสดงว่าเขายังไม่ได้เปิดเครื่อง แต่นี่พ่อโทรหาถึงสองครั้งน่าจะมีเรื่องสำคัญ
    ส่วนของดอกหญ้าไม่มีเลย ขอบฟ้าระบายลมหายใจยาว ผิดคาดไปเหมือนกัน เขาคิดว่าเธอน่าจะโทรเข้ามาบ้าง แต่ก็ดีแล้วล่ะ เด็กคนนี้ใจนิ่งมากขึ้นทุกวัน นึกย้อนถึงคืนวันที่เธอร้องไห...

    ระหว่างนั่งรถกลับบ้าน ขอบฟ้าผินหน้าออกหน้าต่าง ท่าทางเหม่อลอยครุ่นคิด ดอกหญ้าอดที่จะเปรยเบาๆ ไม่ได้ว่า "คุณหญ้าบัวเธอดูน่ารักมากเลยนะคะพี่ฟ้า เค้าเห็นครั้งแรกยังนึกชอบเลย"
    พูดไปแล้วก็แอบชำเลืองมองปฏิกิริยาของอีกฝ่าย หากแต่เขายังคงนั่งนิ่งเหมือนไม่ได้ยิน
    "พี่ฟ้า" ดอกหญ้าเอ่ยเสียงดังขึ้น เกรงว่าเขาจะไม่ได้ยินที่เธอพูด
    "หือ.. มีอะไร" ขอบฟ้าพลางหันหน้ามาอย่างไร้อารมณ์
    "คุณได้ยินที่เค้าพูดเมื่อกี้ไหม"
    "ได้ยิน"
    "เค้าเห็นคุณเงียบไป"
    "อ้าว แล้วนั่นเป็นประโยคคำถามหรือ" ขอบฟ้าย้อนใส่
    ดอกหญ้าหัวเราะแหะๆ แก้เก้อ
    "เค้าว่าคุณหญ้าบัวเธอน่ารักดี"
    ดอกหญ้าเอ่ยอีกครั้ง ขอบฟ้าหันหน้าไปไม่ตอบ
    พี่ฟ้าคงรักเธอมากสินะ
    ดอกหญ้าถอนหายใจเบาๆ
    ถามไม่ได้ แตะต้องไม่ได้เลย
    สายตาของขอบฟ้ายังคงมองเหม่อดูเลื่อนลอยอย่างนั้น
    “คุณคงรักคุณหญ้าบัวมากสินะ”
    ดอกหญ้าอดไม่ได้ที่จะเอ่ยออกมา ทั้งที่รู้ดีว่ามันเป็นแง่มุมส่วนตัวของเขาซึ่งเขาหวงแหนพื้นที่ชีวิตส่วนนี้ หากใครเป็นเพื่อนหรือคนสนิทของเขา ย่อมต้องให้เกียรติที่จะไม่ล่วงล้ำ
    ขอบฟ้าหันหน้ามาและมองเธอด้วยสายตาแข็งกร้าว
    “ครั้งเดียวเท่านั้นนะที่เธอจะพูดอย่างนี้ได้ หากเธอไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควรก็อ...

      Fiction เรื่องโดย พิณพระจันทร์  

    ขอบฟ้าและดอกหญ้าบัว (ภาค 2)
    ตอนที่ 18 ขอแค่ได้รัก

    “อ้าว เพิ่งเห็นกันหลัดๆ จะไปยุโรปเสียแล้วหรือนี่”
                    ซอนย่าหัวเราะร่วนเมื่อเขาโทรศัพท์ไปบอกว่าจะกลับปารีสไปทำงานช่วยอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยอาทิตย์หน้านี้แล้ว
                    “แต่เธอคิดเหรอว่าไปปารีสแล้วจะหนีฉันพ้น เพราะฉันกำลังจะไปที่นั่นในเดือนหน้าเหมือนกัน”
    ขอบฟ้าตาโต “ฮ้า! จริงง่ะ ไปทำอะไร”
    “ไปเดินแบบ”
    “อะไรจะบังเอิญขนาดนั้น”
    ซอนย่าหัวเราะอารมณ์ดีอีกครั้ง
    “งานนี้ถ้านักข่าวรู้มีหวังได้ตีข่าวสนุกกันอีกละว่าฉันกับเธอแอบไปกุ๊กกิ๊กกันที่โน่น”
    ขอบฟ้าหน้ามุ่ยลง “ขอโทษจริงๆ นะ ซอนย่าที่ทำให้คุณเสียหายกับข่าวพวกนี้ไม่จบไม่สิ้นเสียที”
    “บ้า ขอโทษทำไมเล่า ฉันต้องขอบใจเธอมากกว่า พอเป็นข่าวกับเธอก็เลยดัง แมวมองจากยุโรปเขากำลังหานางแบบชาวเอเชียเลยถูกใจฉันเข้า เรียกไปเทสต์และก็ผ่านฉลุย เห็นไหมล่ะว่าการเป็นข่าวมันดีอย่างนี้นี่แหละ...

    ขอบฟ้าและดอกหญ้าบัว (ภาค 2)
    ตอนที่ 19 อนาคตไม่แน่นอน ชีวิตไม่มีเหตุผล

    ขอบฟ้ามองภาพสองข้างทางอย่างเพลิดเพลิน เขาขอให้ดอกหญ้าปิดแอร์และเปิดกระจกเมื่อรถแล่นเข้าสู่เขตอุทยาน การเดินทางมาส่งดอกหญ้ากลับบ้านครั้งนี้ ไม่รู้ว่าใครมาส่งใครกันแน่ เพราะตลอดทางคนที่ดูคึกคัก ตื่นเต้น เป็นพิเศษก็คือเขา
    เขาดีใจที่ได้กลับมายังสถานที่ที่รักอีกครั้ง ที่นี่เป็นเสมือนโรงพยาบาลรักษาใจ แต่ไหนแต่ไรมาแล้วยามที่เขาวุ่นวายกับเรื่องราวต่างๆ ในเมืองหลวง เขามักจะมาที่นี่ ความเยือกเย็น สงัด สงบ ของป่าเขาลำเนาไพรทำให้สบายใจ จิตใจปลอดโปร่งและปล่อยวางได้ทุกครั้ง และยิ่งครั้งนี้ได้คนขับรถฝีมือดี สมาธิมั่นคง เขายิ่งสบายใจที่จะทอดตามองทิวทัศน์และพูดถึงความหลังเรื่องโน้นเรื่องนี้ไม่หยุด
    “ฉันเหมือนคนแก่เลยเนอะ เริ่มรำลึกความหลัง”
    ที่สุด เขาก็รู้สึกตัว เลยอดเปรยในเชิงกระทบกระเทียบตัวเองอย่างขำๆ ไม่ได้ ดอกหญ้าหัวเราะเบาๆ
    “ก็คุณย่างยี่สิบเก้าแล้วนะ”
    “เฮ้ย! อย่าพูดเรื่องอายุ หยาบคาย”
    “หยาบคายอะไร ผู้ชายอายุขนาดนี้เขาไม่ถือว่าแก่หรอกค่ะ กำลังมันเลยล่ะ”
    “เฮ้ย! หญ้า!” คราวนี้ขอบฟ้ายิ่งร้องเสียงดังกว่าเดิม
    “พูดอะไรน่ะ น่าเกลียด เ...

    ขับรถจากบ้านฉาง 10 นาทีตรงดิ่งลงทะเลไปเลย

    ทริปนี้เดินทางกันสองสาวอีกแล้ว และไม่การวางแผน ออกเดินทางวันศุกร์ที่ 30/10/09 นั่งรถตู้ที่อนุสาวรีย์ ประมาณ 2 ชม.ไปถึงท่าเรือเสรีไปขึ้นเรือ ที่ปารดี รีสอร์ทถึงเกาะเสม็ด 30 นาที และไปเกาะเสม็ดครั้งนี้ ขอบอกว่า คุ้มมาก ได้ทัวร์ทั่วเกาะเลย เริ่มตั้งแต่ อ่าวน้อยหน่า ไปสิ้นสุดที่ อ่าวกิ่ว เส้นทางไปอ่าวอิ่วนั้น ทรหดมาก เหอะๆ แต่ก็สวยมากที่สุดเลย ***การท่องเที่ยวเดินทางครั้งนี้ ประทับใจและมีความสุขมากเลยทีเดียว ได้เห็นมุมบางมุม ที่คนส่วนใหญ่พลาด มองไม่เห็น เหอะๆ แต่ก็เก็บภาพมาฝากแล้วล่ะ แฮๆ***



    &

    น่าตาหน้ารัก น่าชัง หลานสาวตัวน้อย